PIRRERA AMARA 


Lenta, luntanu, s’annaca na picchiusa …
… č vicinu, č viju l’omu ca la porta:
na citalena niura e fitusa
e lu saccuni n’cuddu, la so scorta.

Niura čni la notti ca l’agliutti
niura la galliria di la pirrera
dda’ssutta nudi nudi sunnu tutti
‘nchiusi cumu intra na galera,

suduri, pici, fangu e pruvulazza
s’ammiscanu a lu hçhiatu chi l’affanna
‘ncapu lu stirraturi s’arramazza
o a lu picu c’a lu muru manna.

Attia carusu, forza, dacci funnu!
ca lu patruni abbaia, punci e ammutta
“lu surfaru č oru ca firria lu munnu”
jinchi lu stirraturi e dacci sutta! 

Si senti un ragliu lungu ca č lamintu
un sceccu urvu tira lu vaguni
jetta sangu, cumu sagnatu, e lintu lintu
tira e pensa a i lignati d’u patruni.

Scecchi e carusi nun c’č differenza:
‘ntra na pirrera tutti cumu armari
scippanu petri e, all’occorrenza,
murinu mentri stannu a pirriari.

Lu patruni luntanu e grassu grassu
chianci pi finta e fani “gran discorsi”
cunta li sordi, verifica l’ammassu
ma si nni futti si un carusu morsi…

… Luntanu u lusciu di na citalena
Porta l’omu a la casa ca l’aspetta
E s’accumpagna cu na cantilena:
Oji ji bona, e dumani? sŕ chi jetta!

( tiemme )